We wilden een massage en we wilden hem nú. We kuierden verder. Bij de tweede massage-tent waren de masseuses, allen gehuld in groene poloshirts, net aan eten. Ze hadden zich rond een bak rijst met kip en slierterige groente geschaard. Toen ze ons in het vizier kregen, wisselden ze een paar snelle blikken uit. Wie was de pineut? Twee van hen stonden zuchtend op. Ik voelde me bezwaard - daar stonden we dan, zo duidelijk te wit, te rijk, te Westers en te verwend te wezen - maar aan de andere kant was ik rijk, Westers en verwend genoeg om snel over mijn schuldgevoel heen te stappen. 
“Take shoes off, please.” De masseuse kieperde een emmer water over mijn voeten. Daarna gebaarde ze naar het matje waarop ik moest plaatsnemen. Voor 250 Baht (nog geen zeven euro vijftig) zou ze me een “classic Thai massage” geven.
Drie kwartier lang onderwierp de masseuse me aan het duw- en trekwerk dat in Thailand de kern vormt van de economie. Ton lag naast me en onderging hetzelfde lot. Terwijl ze aan het werk waren, praatten onze masseuses bijna onophoudelijk met elkaar. Intussen hielden ze nauwlettend hun collega’s in de gaten die nu op het strand zaten te kaarten.
Mijn bezwaarde gemoed verlichtte zich toen ik ontdekte dat wij voor de masseuses amper bestonden. Wij waren niets meer dan een verzameling blanke ledematen die je routineus kon oppakken, kneden, opzij leggen, ombuigen en weer terugvouwen.  
Mijn masseuse zou mij een half uur later waarschijnlijk al niet meer herkennen. Ik haar wel, zeker nadat ik een vijftiental aan elkaar gegroeide zwarte moedervlekken achter haar oor ontdekte in de vorm van een framboos.
Ton zouden ze misschien wat langer onthouden door zijn woeste, blonde krullenbol en zijn roodverbrande rug. “You are mister Barbecue Man,” merkte zijn masseuse lachend na afloop op. Hij moest Aloë Vera crème kopen, dat zou verlichting geven.