Kortom, ik bedien drie online communities met één druk op de knop.
Klinkt ideaal. Is het ook.
Wat je echter gemakshalve vergeet, is dat je respons krijgt.
Lieve, vriendelijke respons van mensen die je een warm hart toedragen.

Na de uitzending 24 uur met werd ik overspoeld door een golf van warme reacties. Bezorgde reacties ook. Of het wel goed met me ging. Of ik al wat beter sliep. Of ik geen andere pillen moest proberen. Velen zeiden zich in mijn verhaal te herkennen. Kampten zelf met psychische problemen. Hadden inmiddels geleerd daarmee te leven of zaten nog middenin dat proces.

Voor alle duidelijkheid: ik hang niet met één hand aan de rand van een denkbeeldig ravijn met in mijn andere hand een pot pillen. Het gaat goed met me, ik slaap alweer stukken beter, zonder enig medicijn. De enige keer dat ik opgenomen ben geweest, is zeventien jaar geleden. Mijn hersens zijn soms wat wiebelig, maar ik ken ze goed en weet wat ik moet doen om te zorgen dat ze niet uit de bocht vliegen.

Als kind schreef ik soms gedichtjes. Eentje ging zo.
"Ik voel me net een veer. Hoe dieper je me drukt, des te hoger spring ik weer."
Wees gewaarschuwd. Veerkracht is mijn grootste kracht. Ik ga weer heel hoog springen dit jaar.