Een borstel waarvan ik mijn leven lang plezier zou hebben, zo verzekerde een van de ex-modellen in het gezelschap mij. Een borstel die mijn haar zou doen glanzen zoals het nog nooit had geglansd. Een borstel, die mijn haar maximaal volume zou geven. Een borstel die ik al heel lang nodig had, zonder dat ook maar een seconde te beseffen. Deze borstel zou me gelukkig maken zoals geen enkele andere borstel dat kon. Want het was een Mason Pearson.

Ik had nog nooit van Mason, laat staan Pearson gehoord, maar begreep uit de opwinding van de dames om me heen dat we te maken hadden met de Crème de la Mer onder de borstels. Beter werden ze niet gemaakt. En ze waren hier goedkoper dan drie apotheken verderop, want daar durfden ze nog 139 euro voor een Mason te vragen. In feite kreeg je hem hier voor een prikkie.

Goed, die borstel moest ik dus hebben. Sterker, ik kocht er twee, want M. was jarig en ik was naar Parijs gevlogen zonder cadeautje. M. heeft heel erg mooi, dik, lang haar, dat in een waterval van golven om haar gezicht valt. Het ex-model zag mij twee borstels afrekenen en schudde haar hoofd. M., ook een ex-model, moest een andere borstel hebben dan ik. Wel van Mason Pearson, uiteraard, maar dan de versie waarin het echte borstelhaar was gemengd met harde plastic pinnen. Dat was beter voor het haar van M., omdat dat dikker was. De Mason Pearson die M. nodig had, was een paar tientjes goedkoper dan die van mij. Het leven is zo oneerlijk: beter haar en goedkopere borstels, dat zal je altijd zien.

"Jij hebt fijn haar," zo drukte het ex-model het fijntjes uit.
Ze bedoelde dun.
Nu gingen alle andere dames, die ook al met een borstel stonden te zwaaien aarzelend aan hun eigen lokken plukken, zich afvragend of zij ook fijn/dun haar hadden.
De meesten hadden dat. 
Sommigen legden de borstel weer weg.
120 euro voor een borstel. Het was nogal wat.

Omdat ik vond dat iedereen nu in de buidel moest tasten, pakte ik de mijne uit de langwerpige, authentiek vormgegeven kartonnen doos en begon ostentatief mijn haren uit te borstelen, middenin de parfumerie.
"En?"
De opwinding steeg tot ongekende hoogte.
"Het glanst! Ongelooflijk, je ziet het echt!" riep M. "Alsof je net van de kapper komt." Deze reactie was haar geraden ook, want ze had net een Mason Pearson van me cadeau gekregen.
Nu gingen de laatste twee twijfelaars ook overstag.
De vrouw achter de toonbank kon een glimlach niet onderdrukken en gaf ons een paar gratis oogpotloden in de kleur wit. 
We weten nog steeds niet zeker waar we dat wit precies moeten smeren, maar gratis is gratis, dus altijd goed.
Buiten was het koud, steenkoud, binnen gloeiden onze wangen en leek ons haar als door de zon gekust, want er stonden inmiddels drie vrouwen hun verregende coupe uit te kammen. Ons kon niets meer gebeuren. Wij hadden De Borstel en waren voor voor eeuwig verbonden. Bloodbrothers, move over. Brushsisters rule!