Zo had je volgens ome Jos "foute" bladen, "foute" kranten, "foute" boeken. Daartegenover stonden de "goede" bladen, "goede" kranten, "goede" boeken en zo bleef The World According To Jos heerlijk overzichtelijk.

Zoals het een "goede" hoogleraar betaamt, zat ome Jos boordevol vooroordelen over Heleen van Royen. Zonder ooit een (moderne) letter van haar te hebben gelezen, was hij ervan overtuigd dat wat deze "rellerige, dellerige" vrouw schreef, niet deugde. Immers: ze gaf interviews aan "foute" bladen, stond op "foute" foto's en had een "fout" boek uitgebracht, genaamd STOUT.

Het wereldbeeld van ome Jos veranderde drastisch toen hij op een goede/foute dag werd gevraagd een recensie over De mannentester te schrijven. Wat niemand had verwacht, hijzelf nog het minst, gebeurde. Ome Jos zag het licht. Hij zag dat Heleen kon schrijven en hij zag dat het "goed" was. En met het grote gevaar voortaan zelf als "fout" te worden bestempeld, schreef hij het op.

Heleen vermoedt dat dit een van de STOUTSTE dingen is die ome Jos ooit heeft gedaan. Zij weet hoe zwaar en griezelig het is om tegen de stroom in te zwemmen. Ze vraagt zich af hoe ome Jos zich nu voelt, of hij al een reddingsboei nodig heeft, en laat weten dat ze niet te beroerd zal zijn hem uit het water te vissen als hij de overkant niet haalt. Of ome Jos nou "goed" is of "fout" maakt haar niet uit: Heleen redt iedereen.